Lumang Tipan · Genesis 3:1-24

Sina Adan at Eba sa Halamanan ng Eden

Sa Halamanan ng Eden, ibinigay ng Diyos kina Adan at Eba ang lahat ng kanilang kailangan, may iisang tuntunin lamang: maaari silang kumain mula sa alinmang puno sa halamanan maliban sa isa, ang puno ng kaalaman ng mabuti at masama. Ang buhay ay puno at mabuti, at sila'y lumalakad kasama ng Diyos sa katanghaliang tapat ng araw.

Pagkatapos, isang tusong ahas ang lumapit kay Eba at pinilipit ang mga salita ng Diyos, na nagtatanong, "Tunay bang sinabi ng Diyos na huwag kayong kakain mula sa alinmang puno sa halamanan?" Ipinaliwanag ni Eba ang tuntunin, ngunit iginiit ng ahas na hindi sila mamamatay -- sa halip, madidilat ang kanilang mga mata, at sila'y magiging tulad ng Diyos. Nakita ni Eba na ang bunga ay mukhang masarap kainin at kanais-nais para sa pagkakaroon ng karunungan, kaya't kinuha niya ito, kinain, at binigyan din niya si Adan, na kumain din.

Kaagad, nadilat ang kanilang mga mata, at sa unang pagkakataon nadama nila ang kahihiyan, nagmadaling magtakip gamit ang mga dahon ng igos. Nang dumating ang Diyos na lumalakad sa halamanan, nagtago sila. Tinanong ng Diyos kung ano ang kanilang ginawa, at bawat isa'y itinuro ang iba -- sinisi ni Adan si Eba, sinisi naman ni Eba ang ahas.

Dahil sa kanilang pagsuway, ipinahayag ng Diyos ang mga bunga ng kasalanan para sa kanilang tatlo, at pinaalis niya sina Adan at Eba sa halamanan upang sarili nilang bungkalin ang lupa. Ngunit kahit sa gitna ng paghatol, hindi sila iniwan ng Diyos -- gumawa siya ng damit upang takpan sila, isang maliit na gawa ng pagmamalasakit sa gitna ng paghatol, at unang tanda ng habag na susunod sa sangkatauhan magpakailanman.

Ibahagi ang kuwentong ito

Kopyahin ang link, pagkatapos i-paste ito sa iyong Instagram post, story, o bio.

Basahin ang talata ng Bibliya

Tingnan ang buong talata na pinagbatayan ng kuwentong ito.

3:1Ang ahas nga ay lalong tuso kay sa alin man sa mga hayop sa parang na nilikha ng Panginoong Dios. At sinabi niya sa babae, Tunay bang sinabi ng Dios, Huwag kayong kakain sa alin mang punong kahoy sa halamanan?
3:2At sinabi ng babae sa ahas, Sa bunga ng mga punong kahoy sa halamanan ay makakakain kami:
3:3Datapuwa't sa bunga ng punong kahoy na nasa gitna ng halamanan ay sinabi ng Dios, Huwag kayong kakain niyaon, ni huwag ninyong hihipuin, baka kayo'y mamatay.
3:4At sinabi ng ahas sa babae, Tunay na hindi kayo mamamatay:
3:5Sapagka't talastas ng Dios na sa araw na kayo'y kumain niyaon ay madidilat nga ang inyong mga mata, at kayo'y magiging parang Dios, na nakakakilala ng mabuti at masama.
3:6At nang makita ng babae, na ang bunga ng punong kahoy ay mabuting kanin, at nakalulugod sa mga mata, at kahoy na mananasa upang magpapantas sa tao, ay pumitas siya ng bunga niyaon at kinain; at binigyan din niya ang kaniyang asawang kasama niya, at ito'y kumain.
3:7At nadilat kapuwa ang kanilang mga mata, at kanilang nakilalang sila'y mga hubad; at sila'y tumahi ng mga dahon ng puno ng igos, at kanilang ginawang panapi.
3:8At narinig nila ang tinig ng Panginoong Dios na lumalakad sa halamanan sa kulimlim ng araw: at nagtago ang lalake at ang kaniyang asawa sa harapan ng Panginoong Dios sa pagitan ng mga punong kahoy sa halamanan.
3:9At tinawag ng Panginoong Dios ang lalake at sa kaniya'y sinabi, Saan ka naroon?
3:10At sinabi niya, Narinig ko ang iyong tinig sa halamanan, at ako'y natakot, sapagka't ako'y hubad; at ako'y nagtago.
3:11At sinabi niya, Sinong nagsabi sa iyong ikaw ay hubad? nakakain ka ba ng bunga ng punong kahoy, na iniutos ko sa iyong huwag mong kanin?
3:12At sinabi ng lalake, Ang babaing ibinigay mong aking kasamahin, ay siyang nagbigay sa akin ng bunga ng punong kahoy at aking kinain.
3:13At sinabi ng Panginoong Dios sa babae, Ano itong iyong ginawa? At sinabi ng babae, Dinaya ako ng ahas, at ako'y kumain.
3:14At sinabi ng Panginoong Dios sa ahas, Sapagka't ginawa mo ito, ay sumpain ka ng higit sa lahat ng hayop, at ng higit sa bawa't ganid sa parang; ang iyong tiyan ang ilalakad mo, at alabok ang iyong kakanin sa lahat ng mga araw ng iyong buhay:
3:15At papagaalitin ko ikaw at ang babae, at ang iyong binhi at ang kaniyang binhi: ito ang dudurog ng iyong ulo, at ikaw ang dudurog ng kaniyang sakong.
3:16Sinabi niya sa babae, Pararamihin kong lubha ang iyong kalumbayan at ang iyong paglilihi; manganganak kang may kahirapan; at sa iyong asawa ay pahihinuhod ang iyong kalooban, at siya'y papapanginoon sa iyo.
3:17At kay Adam ay sinabi, Sapagka't iyong dininig ang tinig ng iyong asawa, at kumain ka ng bunga ng punong kahoy na aking iniutos sa iyo na sinabi, Huwag kang kakain niyaon; sumpain ang lupa dahil sa iyo; kakain ka sa kaniya sa pamamagitan ng iyong pagpapagal sa lahat ng mga araw ng iyong buhay;
3:18Ang isisibol niyaon sa iyo ay mga tinik at mga dawag; at kakain ka ng pananim sa parang;
3:19Sa pawis ng iyong mukha ay kakain ka ng tinapay, hanggang sa ikaw ay mauwi sa lupa; sapagka't diyan ka kinuha: sapagka't ikaw ay alabok at sa alabok ka uuwi.
3:20At tinawag na Eva ng lalake ang kaniyang asawa, sapagka't siya ang naging ina ng lahat ng mga nabubuhay.
3:21At iginawa ng Panginoong Dios si Adam at ang kaniyang asawa ng mga kasuutang balat at sila'y dinamitan.
3:22At sinabi ng Panginoong Dios, Narito't ang tao'y naging parang isa sa atin, na nakakakilala ng mabuti at ng masama; at baka ngayo'y iunat ang kaniyang kamay at pumitas naman ng bunga ng punong kahoy ng buhay, at kumain at mabuhay magpakailan man:
3:23Kaya pinalayas siya ng Panginoong Dios sa halamanan ng Eden, upang kaniyang bukirin ang lupaing pinagkunan sa kaniya.
3:24Ano pa't itinaboy ang lalake; at inilagay sa silanganan ng halamanan ng Eden ang mga Querubin at ang isang nagniningas na tabak na umiikot, upang ingatan ang daang patungo sa kahoy ng buhay.